Annelies, 11 februari 2006
Svalbard , Longyearbyen

Annelies in de kou

Jow zuiderlingen,

Aan jullie reacties te zien, snakken jullie blijkbaar naar nog meer noordse klap? Nooit geweten dat jullie mijn gezwans zo interessant vonden…Het peil van mijn ego is in elk geval de hoogte in gegaan na al die lovende uitspraken over mijne schrijfstijl, moet zeggen, ben geflatteerd. ’t Is moeilijk om het nu niet te ferm in mijnen bol te krijgen en met mijn beide voeten op de grond te blijven ze, vooral dan als ik weer eens op mijn bek ga tijdens mijn dagelijkse 6 km. Echt Zet, uw Poolse valpartijen zijn er niks tegen. Maar ik ben blij dat het jullie kan boeien en amuseert (met T!! katleen, ik span mij tot het uiterste in u niet nog zo’n plezierke te gunnen), dat maakt het voor mij des te meer de moeite er energie in te steken. Zal mijn best dus nog eens doen aan uw verwachtingen te voldoen, al zal het nu allemaal zo spectaculair niet meer overkomen zonder die veiligheidscursus. Maar met een Duvel of 4 merk je daar niks van (een vervallen yoghurtje kan ook wonderen doen), hoewel het wat mij betrefT toch eens een theetje mag zijn deze keer. Bosvruchtenthee dan wel te verstaan, die verkopen ze hier namelijk niet. Een groot gemis…

Ik zal misschien beginnen met te antwoorden op de veelgestelde vragen, met natuurlijk op de eerste plaats nog steeds of ik al een ijsbeer gezien of geschoten heb. Blijkbaar blijft dat jullie het meest interesseren he, ik raad jullie echt aan eens een uitstapje te doen naar de zoo van Antwerpen of zo, dat jullie op dat vlak een beetje verzadigD geraken, want van mij moet je niet veel verwachten, het antwoord is en blijft hopelijk nee. Wat ik wel al heb gezien is een eland (u was gewaarschuwD dat het minder spectaculair ging zijn…), die vlak naast de weg stond te grazen aan (volgens ons toch) imaginair gras. Die beesten hebben ook een witte vacht, dermee dat die in de donkerte en zeker bij slechte weersomstandigheden vaak als ijsberen aanzien worden. Maar dat telt niet zeker?

Een paar weekends geleden heb ik trouwens mijn eerste tochtje buiten Longyearbyen gemaakT. De bedoeling was één of andere top (Noorse namen he, niet te onthouden vooraleer je ze eens geschreven voor je neus ziet staan) in mijnen achtertuin te bereiken, waarbij we een gletsjer gingen dwarsen op een naar zeggen veilige plaats, maar de weersomstandigheden hebben ons na 2u doen beslissen toch maar terug te keren. Op een bepaald moment was echt alles om ons heen wit, boven onder links rechts ten noordwesten zuidoosten op 2, 4, 8, 11 en alle tussenliggende uren en minuten, en zagen we dus totaal niks meer, echt raar en best wel plezant om eens mee te maken, zo nen white-out…tot ene van uw groep denkt een ijsbeer te zien. Kan u verzekeren: op zone moment klopt uw hart een paar tellen sneller. Vooral omdat we dus helemaal geen goed zicht hadden, wat dus wil zeggen dat dat eventuele beest helemaal niet zo ver van ons vandaan zou zijn. Maar aangezien ik al verraden heb dat ik nog geen ijsbeer gezien heb tot nu toe, weten jullie al dat het vals alarm was, waarschijnlijk naverschijnselen van die cursus, maar in elk geval hebben we ons nu wel al eens geoefenD in het laden van ons geweer en bovenhalen van de signaalpennen en het hele dal bij elkaar schreeuwen om dat denkbeeldige beest te verjagen. Vooral in dat roepen waren we heel goed blijkT: 5 minuten later kwam er een andere groep studenten langs, die zich al bezorgD afvroegen of alles in orde was. Ondertussen hadden we het ook koud gekregen (jaja, in tegenstelling tot mijn ego beginnen de temperaturen hier terug te dalen, ondertussen de -18°C al bereikT, waar de wind nog een serieuze schep bovenop doet tot effectieve temperaturen van -35°C en mijn bril aan mijn neusvel doet vastvriezen). Stel je een dansje à la Annelies voor met veel gehots en geklots, zing daar een Noorse K3 bij en je hebt een goed beeld hoe we ons terug wat warm gekregen hebben. (Als je wil, kan ik het je leren als ik terug ben Ann, heb je direct een dansje voor volgend jaar, veel niveauverschil met dat van dit jaar zal er wel niet zijn.) De terugweg was alleszins minder zwaar dan de heenweg aangezien ik wel nog steeds tot aan mijn knieën de sneeuw in verdween maar het deze keer bergafwaarts was. En op sommige plaatsen was de sneeuw compact genoeg om je op je edele achterwerk te placeren en naar beneden te slieren. Steeds een plastiek zak meenemen op tochten is dus de boodschap. Line, uw blauw plastieken sleetje zou uitstekend van pas komen hier. Om dan de tocht een beetje deftig af te sluiten zijn we nog efkes een morenegrot in gekropen (voor het niet-geologisch aangelegd publiek: dat is een grot die zich aan de voet van een gletsjer bevinDT, gevormd in gesteenten die verplaatsT en afgezeT zijn door die gletsjer). Tzou wederom niks voor u geweest zijn mama, evenals voor iedereen met claustrofobische neigingen. In elk geval, ook al zijn we maar een luttele 4u op tocht geweest, ik was stikkapot derna en eenmaal in mijne zetel ben ik er ook niet meer uitgekomen.

Het andere uitstapje tot nu toe was met Sanja en Mathieu naar Gruve 2, een oude mijn hier niet zo ver vandaan, eigenlijk juist buiten ‘de bebouwde kom’ 5 minuten wandelen vanaf mijn barak langs de weg naar UNIS, en dan de weg af een eindje bergopwaarts. Dat was wel een sjiek tochtje. De mijn zelf is goed afgesloten zodat niemand er in zou gaan, maar ‘voor’ de mijningang is nog een heel houten complex gebouwD, dat al serieus vervallen is, met delen ingestorT door het gewicht van de pak sneeuw erbovenop. Wij met onze koplampkes naar binnen natuurlijk en Indiana Jones gespeelD. Zo hebben we de eetzaal, de kleedkamers met oorspronkelijke vrouwenposters, een authentieke simplistische wc, kachelruimtes, een ondergesneeuwde smidse, de drijfkrachtmotor om steenkoolbakjes uit de mijn op te halen, de kolenweegschaal, de rails en de transportbakjes voor de kolen naar beneden de helling af allemaal in hun achtergelaten staat kunnen bestuderen. Mijn geschiedkundig gehalte is dus eveneens een beetje de hoogte in gegaan, nu nog een archief en ik zit op hetzelfde niveau he Selina. Steenkool was er echter niet te vinden, ze zijn ons blijkbaar voor geweest hehe. De grote finale was een klim langs een steile houten trap naar boven, gedeeltelijk bedekT met sneeuw, in een niet al te ruime gang. Heel die klim heb ik voortdurend gedacht “naar boven gaat nog, dit naar beneden zou zot zijn”, maar blijkbaar zijn Sanja en Mathieu dus zot... Dat stuk terug naar beneden kwam mijn lichte hoogtevrees toch weer even boven. Vooral het eerste deel was gelijk een glijbaan, als ik mij daar niet serieus aan het plafond had vastgegrepen op de laatste moment was ik heel snel, maar des te pijnlijker, beneden geweest…en had ik die twee anderen gezellig meegesleurD hehe. ‘t Zal ze leren.

Vandaag stond er normaal gezien een tochtje naar de studentencabine van UNIS in Bjørndalen op het programma, hier zo’n 15 à 20 km vandaan, samen met Romain, Jonas, Roy en Hollander Bert(bert er zit een banaan in je oor) waar we één nachtje zouden blijven, maar de weergoden strooien serieus roet, sneeuw en wind in het eten. De Noorse Frank en Sabine zaten er wat naast met hun weersvoorspellingen dit weekend. Valt wel ferm tegen ze, want nu zitten we hier schoon met ons vingers te draaien, verveelD naar de winterspelen te kijken, onze overlevingspakketten op te vreten en verslagen te typen voor het thuisfront. Alsof we niks beters te doen hebben haha.

Maar ik was dus de veelgestelde vragen aan het beantwoorden zekers? Ben een beetje afgeweken, de Corioliskracht is dan ook sterker naar de noordpool toe he. Ja ja, flauw. Maar dus, op de tweede plaats: welke vakken ik hier in godsnaam aan het volgen ben. Wel, momenteel enkel en alleen arctische mariene geologie, waar ik me heel slim voel omdat ik 90% al weet, maar puur voor de leut blijf volgen en omdat ik anders toch niks te doen heb. Het tweede vak dat ik ga volgen (Geometry and kinematics of foreland fold and thrust belts, verzin zelf maar wat dat inhouDT) is pas in april en duurt amper 5 weken. En om in de sfeer te blijven, wou ik ook nog een cursus over gletsjers doen, maar aangezien die eveneens in april valt, gaat er waarschijnlijk te veel overlap zijn met dat ander vak en raden ze me dat af. Maar ik heb de indruk dat de Noren niet veel vakken tegelijk aankunnen, 2 per semester vinden ze al zwaar genoeg. Een poosje in België komen studeren en ze geraken overgestresseerD denk ik. Ben dus nog wat aan het puzzelen momenteel.

Om dan over te gaan naar de snowscooters. Daar hebben we geen les in gekregen nee, maar 15 maart krijgen we de kans een ééndagscursus te volgen op UNIS om het wat onder de knie te krijgen. Normaal gezien zat die les standaard in de safety cursus, maar vanaf dit jaar is dat veranderD omdat ze al te veel accidenten hebben gehad met studenten en nu overgestapT zijn naar zwaardere snowscooters die grote sleden kunnen trekken, waar de studentjes dan op mogen zitten als ze op excursie gaan. Ge kunt u de teleurstelling op de gezichten van de meeste studenten wel voorstellen zeker toen ze ons dat vertelden…En per departement (geologie, biologie, geofysica en technologie) zijn er maar 5 studenten die hier mee mogen leren rijden, en die 5 studenten mogen niet van de kleinsten zijn, om in staat te zijn die machines te kunnen beheersen…pffft, ik kan het dus al vergeten. Maar ze zullen wel weten waarom ze dat zeggen he.

Het zal in elk geval de duurste ééndagscursus van mijn leven worden aangezien we zelf voor een scooter moeten zorgen, en zo’n ding huren kost per dag gemakkelijk 1500 NOK (u weet het: delen door 7,7…). Ma ja, ik moet en zal het gedaan hebben! Op 9 mei organiseert UNIS ook een begeleide snowscootertrip naar Newtontoppen, de hoogste top van Svalbard (1717 m). Dat houdt in dat de studenten voor hun eigen scooter, benzine en eten en zo moeten zorgen, en dat UNIS al het andere nodige voorziet zoals emergency gerief. De reden dat ze dit doen is dat studenten elk jaar die top op hun eigen houtje willen bereiken per scooter en daar vaak accidenten bij gebeuren. Dus in feite om dit wat te voorkomen, maar toch de gelegenheid te bieden. Het enige spijtige is wel dat er enkel 30 studenten mee kunnen, en we zijn met meer dan 100. Dit zal dus nog gerommel geven op de studentenvergaderingen waarschijnlijk.

Voor de rest blijft het sociale leven zijn gangetje gaan, hoewel ik me soms wel erger aan oversociaal gedrag. Precies alsof je met iedereen even goed zou moeten kunnen opschieten. Onmogelijk als je het mij vraagt.

Vorig weekend moesten de nieuwe studentjes een feestjen ineen steken voor de oude studenten en de rest van het UNIS personeel, en dit traditionele semesterlijkse feestje luistert naar de weldoordachte naam Ice Breaker Party. Het idee daarachter is dat je door samen iets ineen te steken elkaar meteen beter leert kennen, en dus het ijs gebroken wordt, en voor de anderen is zo een feestje mooi meegenomen natuurlijk. Zo moesten we voor een diner voor 110 personen zorgen, reclame, ticketverkoop, een thema, decoratie, entertainment, een bandje dat optrad en den opkuis natuurlijk. Het thema is ‘circus’ geworden, Circus Polaria om volledig te zijn, gemakkelijker konden we het niet vinden, aangezien de kantine van UNIS al een schone circustentvorm heeft en de gordijnen voor de ramen afwisselenD wit en rood zijn. Denk wel dat we glansrijk geslaagD zijn voor deze proef, alles was dik in orde, buiten dan het blijkbaar wereldwijd voorkomende fenomeen van leeggespoten brandblusapparaten…De bedoeling was ook dat iedereen verkleed kwam, maar daar was ik niet op voorzien bij het inpakken van mijn valies en aangezien ik te lui ben om zelf iets ineen te steken, ben ik maar als publiek gegaan. Gelukkig was ik niet alleen met dat idee. Hoewel ik natuurlijke hetzelfde had kunnen doen als de meeste jongens hier en een zwarte lange onderbroek aantrekken met een wit bovenlijfke en als stoere sterke man komen. Maar misschien is mijn lijntje daar wat te slank voor he Charlotte, haha. Ik heb je trouwens dringend nodig, roose, want mijn haar zelf knippen is tamelijk onhandig, ik heb het principe van het spiegelbeeld steeds iets te laat door…

Het noorderlicht heeft ons ondertussen nog eenmaal een stijve nek bezorgd. Deze keer was het serieus de moeite, supersjiek. Ik heb het proberen fotograferen, maar ofwel is mijn camera niet al te best, ofwel ben ik niet fotografisch aangelegd: alles zag gewoon zwart. Ik zal wel eens een postkaart met een afbeelding van het noorderlicht kopen, dat dan fotograferen en doorsturen ze, haha.

Het andere licht, zonlicht dus, begint ook al serieus op te komen. Rond de middag is het precies dag, alsof de zon gewoon achter de wolken zit. De 16de februari zou je de zon vanaf de bergtoppen moeten kunnen zien zeggen ze. En 8 maart beginnen de zonnefeesten…Maar met al dat licht blijkt nu inderdaad dat de huizen hier een kleurtje hebben, zoiets ontdek je dan na een maand-en-een-half se.

Over naar de sport. Het zou je hier echt aanstaan ze Jasper, want ik heb de indruk dat handbal hier na breien de belangrijkste nationale sport is. Ofwel was het een uitzondering door het Europese kampioenschap of zo, maar met al die matchen op tv ken ik nu alle spelregels en vuile overtredingen. Op de derde plaats volgt dan ongetwijfeld cake bakken, wat ik alleen maar toejuichen kan, zolang ik niet bakken en enkel proeven moet. De plaatselijke minivoetbal heb ik afgeschreven, aangezien de meisjes gediscrimineerD worden en nooit ne pas krijgen en ik heel veel goesting had om dan maar tegen hun schenen en ergens anders te schoppen. Ben dan toch maar overgestapt naar volleybal, hoewel ik ten zeerste betwijfel of het die naam wel verdiend. Donderdag half 9 hier is de 5de macht van Donderdag half 10 thuis. Als ik opsla, vluchten ze voor den bal (die 10 goeie opslagen na elkaar Cor, geen enkel probleem hier ze, noteer dat maar!). Maar of ik dat nu als een compliment moet zien…tis alleszins saai. En binnen een afstand van 2 meter aan het net staan, is om kwetsuren vragen…In vergelijking met dit spelen we op ereklassenniveau ze ploeg, zal alleszins blij zijn als ik terug veilig met jullie kan trainen. Maar 4 maart is er een sporttornooi in Barentzsburg, denk dat ik mee doe met het volleybalteam, gewoon om die stad eens te kunnen zien hihi. En mijn Russisch wat te oefenen he Poppe.

Se, nu kunnen jullie er weer een tijdje tegenaan zeker? Moet zeggen, wist zelf niet dat ik zoveel praat had ondertussen. Maar troost je, ben uitgebabbelD, niks meer te zeggen, enkel misschien nog dat ik nog steeds op dat pintje zit te wachten, Nicky Heyndrickx, dat die pint (van u voor mij) genoteerD is Hilde, en ik op uw officieel adres (met invitatie natuurlijk) aan het wachten ben voor ik dat kaartje stuur, hehe.

Ik zou zeggen, lap me mijn bondigheid terug en hou je niet in mij te bestoken met interessant en oninteressant geklets uit de warmere streken.

Groetjes en ha det bra
(volgende week beginnen de Noorse lessen, misschien kan ik vanaf dan eens met iets anders afsluiten).

Annelies

Wil je Anneliesdehauwere in Svalbard bellen? Bel dan goedkoop via HalloBuitenland.nl